واله ی بجنوردی

دخیل بسته ام این لحظه های آخر هم

دل تکیده ی دیوانه را ، دلِ درهم ،

بر آستان تو ، آن جا که  نور، عشق ، خداست

من ِ خراب و هزاران خراب ِ دیگر هم .

به پای پنجره پولاد ، آب می شوم از ،

دل ِ سیاه و پر آشوب ِ درهم و برهم .

شکسته است نگاهم میان آینه هات

شکسته است  دلم این چنین مکرّر هم .

اجازه ای ؛ که من از راه دور آمده ام ،

و « التماس دعا» ی نگاه مادر هم .

چقدر آهو آمد که ضامنش بشوی ،

و من که هستم از آهو ها ، آهوتر هم .

نگاه کن که دلم زخمی هزار بلاست ،

نگاه کن به من ای مهربان ترین مرهم .

پناه می دهی آن را که ضامنش شده ای

نبودم انگار اندازه ی کبوتر هم .

مجید آخته ( واله ی بجنوردی )

مهر ماه 1387- مشهد