واله ی بجنوردی

جاری شو ، ای زلال ترین چشمه سار ؛ من ،

سیبی که تشنه است ، و می افتد از دهن

دارم تمام می شوم از گنگی ِ خودم

دارم خودم به دست خودم می شوم کفن

رنگ نگاه های تو ، آرام می وزد

بر صحن دفتری که پر از یاس و نسترن

شعری که عشق را به حریم دلم کشاند

شعری که حسن مطلعش از جنس خوب ِ زن

معنای روشنایی و لطف و لطافتی

یعنی : بیا  بهار  ، سری هم به ما بزن

من جاری ام به هر جریانی ، به هر دهن !

مجید آخته ( واله ی بجنوردی )

مشهد – تیرماه 138۶