واله ی بجنوردی

از آسمان آبي آرام مي رسي

انگار نبض ياس و بنفشه به دست توست

يك قوم مست چشم اهورايي تو اند

امّيدها ، به دست دل بت پرست توست .

پرسيدم از تراوت باران ، خبر نبود

مي گفت : عطر زنبق وحشي چه صيغه اي است ؟!

يعني : نگاه تو به جوابي نمي رسد ،

اين حاصل كدام دل ِ بي سليقه اي است ؟!

اينجا ، نگاه هاي طلب كار ؛ از دلت ،

يك آيه ي شريفه تلاوت نمي كنند

يك لحظه ، چشم چپ كني ، اي آسمان ن‍‍ژاد !

آيينه را به عشق ، رعايت نمي كنند .

باغ صنوبر است ، كه با قامتي رشيد

قد قامت تو را به نماز ايستاده است

در اقتدا به توست ، كه با آن همه نياز

در چشم هاي عشق ، به ناز ايستاده است .

خستند قلب نازك ِ مردان عشقناك

تو ، خوب مي تواني حق را ادا كني

از ابرها برآي ، به ابرو گشادگي

ما منتظر ، كه خنده ي دندان نما كني .

مجيد آخته ( واله ي بجنوردي )

مشهد - 1386