مردی که خاندان خدا را گریسته

مردی که همصدای خداوند ، زیسته

بسیار ظلم دیده به دوران ، نه این چنین

بسیار کوه و دشت و بیابان ، نه این چنین ...

نگاهی گذرا به زبان صمیمی غزل در مجموعه ی

 "رشته کوه عزیز"

سروده ی: نرگس برهمند

کتاب " رشته کوه عزیز" مجموعه ای است شامل 41 غزل سروده ی خانم نرگس برهمند شاعر خوب وتوانمند خراسانی. این کتاب در 56 صفحه با طرح جلدی که برآمده از از نام مجموعه و یادآور کوه های آلاداغ و شاه جهان در خراسان شمالی است و صفحات کاهی که دیرینگی عشق و شاید غزل را تداعی می کند هارمونی زیبایی را پدید آورده است....

دریای بیکرانه ی احسان

این بار می رود که نیاید

عادت کنید ، آی یتیمان !

امشب دلم برای تو تنگ است

امشب حدیث شیشه و سنگ است

این شهر، در نبود تو ، تاریک

این زندگی ، بدون تو ننگ است .

 ...............

تو خسته بوده ای از این سکوت نافرجام

به تنگ آمده از این هبوط نافرجام

کلاس با تو بود

چون تو همیشه با کلاس بودی .

در گذشته و آینده

حالی نیست.

حال آن که ،

حال ؛

 آینده دارد .

نظر من ، بی تردید

با حال است .

مجید آخته ( واله ی بجنوردی )

مشهد - بهمن ماه ۱۳۸۷

دخیل بسته ام این لحظه های آخر هم

دل تکیده ی دیوانه را ، دلِ درهم ،

بر آستان تو ، آن جا که  نور، عشق ، خداست

من ِ خراب و هزاران خراب ِ دیگر هم .

 ........

ببار و

ببار

نگاهت را

بر من .

........ 

چگونه فریاد می شوی ؟!

وقتی بال های بلند پروازت

خسته و خاموش

خفته اند .

............ 

ظهر دهم ، تلاطم دریا ، کنار رود

مقصود رود ، دیدن دریاست ، می رود

دریا شدن ، نهایت رود است ؛ ناگهان ،

دریا سراغ رود بیاید ، چه می شود !!!

............

يک صبح زود ، نيمه ی دی ماه ، سردِ سرد

از خواب می پرم که بيايم به سوی تو

من – کودکی که راه به جايی نمی برد –

و مادر و پدر ، همه در آرزوی تو

......

جاری شو ، ای زلال ترین چشمه سار ؛ من ،

سیبی که تشنه است ، و می افتد از دهن

دارم تمام می شوم از گنگی ِ خودم

دارم خودم به دست خودم می شوم کفن

رنگ نگاه های تو ، آرام می وزد

بر صحن دفتری که پر از یاس و نسترن

شعری که عشق را به حریم دلم کشاند

شعری که حسن مطلعش از جنس خوب ِ زن

معنای روشنایی و لطف و لطافتی

یعنی : بیا  بهار  ، سری هم به ما بزن

من جاری ام به هر جریانی ، به هر دهن !

مجید آخته ( واله ی بجنوردی )

مشهد – تیرماه 138۶

شعر را

برای کودکان سرود

انگار !

خـــــــــدا ،

که سپید بود

لوح دلشان .

...........

از آسمان آبي آرام مي رسي

انگار نبض ياس و بنفشه به دست توست

يك قوم مست چشم اهورايي تو اند

امّيدها ، به دست دل بت پرست توست .

...... 

پژمرده اي ،

مثل شمعداني هاي راه پلّه ي ما ،

مثل اسطوره اي درختان ِ جنگلي ِ گلستان

كه آفتاب را ،

و رهگذران ،

ابروهاي پيوسته دارند.

به آفتاب بگوييد :

« كاكتوس هم ،

در انتظار لبخند ،

محتضر است . »

مجيد آخته ( واله ي بجنوردي )

مشهد - اردی بهشت 1386

تشنه اند ،

تشنه اند ،

تشنه اند ،

چشمان جهان ،

چشمان تاریخ ،

چشمان علقمه ،

که تنها یک بار دیگر بنوشند :

تراژدی بی مانندت را .

 .......

... و خداوند

تو را آفرید

که معنا شود

عاشقی

در شعله ناک بال های پروانه

و کبوتران ناامن

بنوشند

پرواز را

در آبی آسمانی ات .

........                                                 

نیامدی ،  

نیامدی ،

و چشمان پدربزرگم به در خشک شد

دق کرد

که تو را ندیده ، می رفت .

............

متولّد شدم

در شعری که

عطر عبور تو در آن جاری است

و اثر انگشت مرا دارد .

واژه هایم کدر،

خاطرم مکدّر ؛

احساسم زنگ زده .

.

.

.

مشترک مورد نظر !

به باد می دهی مرا

وقتی رقص موهای رهایت

باد را به بازیچه گرفته است .

خوب می شناسم

دیوانه ای را

که ورد زبانش بود :

[ ماه را بگویید : 

 تا دیدارت ، چند پلّه راه است ؟! ]

بارت را بسته ای

در چمدانی که

طومار زندگی ام درهم پیچید .

مسافر!

کدام ایستگاه این ترن ،

« خوشبختی » است ؟!

واله ی بجنوردی   - مشهد 10/6/1385

خدا مرا نیافرید

مرا برگزید

که من تو را ،

و تو ؛

. . . !