واله ی بجنوردی

کلاس با تو بود

چون تو همیشه با کلاس بودی .

در گذشته و آینده

حالی نیست.

حال آن که ،

حال ؛

 آینده دارد .

نظر من ، بی تردید

با حال است .

مجید آخته ( واله ی بجنوردی )

مشهد - بهمن ماه ۱۳۸۷

دخیل بسته ام این لحظه های آخر هم

دل تکیده ی دیوانه را ، دلِ درهم ،

بر آستان تو ، آن جا که  نور، عشق ، خداست

من ِ خراب و هزاران خراب ِ دیگر هم .

 ........

ببار و

ببار

نگاهت را

بر من .

........ 

چگونه فریاد می شوی ؟!

وقتی بال های بلند پروازت

خسته و خاموش

خفته اند .

............ 

ظهر دهم ، تلاطم دریا ، کنار رود

مقصود رود ، دیدن دریاست ، می رود

دریا شدن ، نهایت رود است ؛ ناگهان ،

دریا سراغ رود بیاید ، چه می شود !!!

............

يک صبح زود ، نيمه ی دی ماه ، سردِ سرد

از خواب می پرم که بيايم به سوی تو

من – کودکی که راه به جايی نمی برد –

و مادر و پدر ، همه در آرزوی تو

......

جاری شو ، ای زلال ترین چشمه سار ؛ من ،

سیبی که تشنه است ، و می افتد از دهن

دارم تمام می شوم از گنگی ِ خودم

دارم خودم به دست خودم می شوم کفن

رنگ نگاه های تو ، آرام می وزد

بر صحن دفتری که پر از یاس و نسترن

شعری که عشق را به حریم دلم کشاند

شعری که حسن مطلعش از جنس خوب ِ زن

معنای روشنایی و لطف و لطافتی

یعنی : بیا  بهار  ، سری هم به ما بزن

من جاری ام به هر جریانی ، به هر دهن !

مجید آخته ( واله ی بجنوردی )

مشهد – تیرماه 138۶

شعر را

برای کودکان سرود

انگار !

خـــــــــدا ،

که سپید بود

لوح دلشان .

...........

از آسمان آبي آرام مي رسي

انگار نبض ياس و بنفشه به دست توست

يك قوم مست چشم اهورايي تو اند

امّيدها ، به دست دل بت پرست توست .

...... 

پژمرده اي ،

مثل شمعداني هاي راه پلّه ي ما ،

مثل اسطوره اي درختان ِ جنگلي ِ گلستان

كه آفتاب را ،

و رهگذران ،

ابروهاي پيوسته دارند.

به آفتاب بگوييد :

« كاكتوس هم ،

در انتظار لبخند ،

محتضر است . »

مجيد آخته ( واله ي بجنوردي )

مشهد - اردی بهشت 1386

تشنه اند ،

تشنه اند ،

تشنه اند ،

چشمان جهان ،

چشمان تاریخ ،

چشمان علقمه ،

که تنها یک بار دیگر بنوشند :

تراژدی بی مانندت را .

 .......

... و خداوند

تو را آفرید

که معنا شود

عاشقی

در شعله ناک بال های پروانه

و کبوتران ناامن

بنوشند

پرواز را

در آبی آسمانی ات .

........                                                 

نیامدی ،  

نیامدی ،

و چشمان پدربزرگم به در خشک شد

دق کرد

که تو را ندیده ، می رفت .

............

متولّد شدم

در شعری که

عطر عبور تو در آن جاری است

و اثر انگشت مرا دارد .

واژه هایم کدر،

خاطرم مکدّر ؛

احساسم زنگ زده .

.

.

.

مشترک مورد نظر !

به باد می دهی مرا

وقتی رقص موهای رهایت

باد را به بازیچه گرفته است .

خوب می شناسم

دیوانه ای را

که ورد زبانش بود :

[ ماه را بگویید : 

 تا دیدارت ، چند پلّه راه است ؟! ]

بارت را بسته ای

در چمدانی که

طومار زندگی ام درهم پیچید .

مسافر!

کدام ایستگاه این ترن ،

« خوشبختی » است ؟!

واله ی بجنوردی   - مشهد 10/6/1385

خدا مرا نیافرید

مرا برگزید

که من تو را ،

و تو ؛

. . . !

تيک ،

تاک ،

تيک ،

تاک . . .

صدايی که ، سپيد می شود

تک تک موهايم .

بدون ثبت يک لبخند ،

در صفحه ی صورتی خاطرات .

راستی چقدر دوست داری سهيل باشی  ؟ !

اين همه رصد !

ببخشيد !

شما لقمه ی دهان من . . .

را  نديده ايد ؟ !

واله ی بجنوردی   هفدهم خرداد هشتاد وپنج

تنها کمی دیگر

مصرّانه

بگرد و بچرخ

تا در آخرین چرخش ات

گردی از استخوانم نماند .

..........

الف

ب ،

آب ، 

بابا ،

آی باکلاه ،

آی بی کلاه .

این شروع تو بود ؛

و من در رویای کودکانه ام که :

خوش به حال آی با کلاه !

که روزهای برفی اش گرم است !

و آی بی کلاه ، چقدر شبیه من است !

وقتی باد می آید !

........

نان را فهمیدم

وقتی قسمت شد در دستان پدر

میان من و برادرم .

. . . . .